Avatar

Δεν ξέρω τι έπαθα φέτος. Πήρα σβάρνα τα μπλοκμπαστερς και με εντυπωσιάζω. Εκεί που έβλεπα ένα στο τόσο για να δω που φτάνει η τεχνολογία στον κινηματογράφο, δεν έχω αφήσει θέαμα για θέαμα!

Το καλό είναι πως όσο πάω και βελτιώνομαι. Είδα το 2012, καλοφτιαγμένη αμερικανιά. Συνέχισα με το District 9, που κάτι έχει να πει ως ταινία και έφτασα στον φανταστικό κόσμο του δόκτορος Παρνασους σε άλλο στιλ μεν, απογοήτευση δε.

Το Avatar είναι μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών που έχω δει και η ως τώρα καλύτερη για φέτος.

Το μόνο στοιχείο που απουσιάζει είναι οι ερμηνείες και οι ηθοποιοί. Κατά τα άλλα βάλτα όλα μέσα σε υπέροχη σούμα. Παραμύθι, επιστημονική φαντασία, εφέ, βαθύτερο νόημα, ακόμα και αυτοκριτική του δυτικού κόσμου αν θέλεις.

Όταν σε 2,5 ώρες ταινίας δεν κοιτάζεις ούτε μια φορά το ρολόι σου, ξεχνάς τις βιολογικές σου ανάγκες και εύχεσαι να μην τελειώσει, τότε πραγματικά ο Τζεϊμς Κάμερον έκανε καλή δουλειά.

Το στόρι λέει πως σε έναν αλλόκοτο πλανήτη που ζουν κάτι περίεργοι ιθαγενείς (ψιλόλιγνοι Ινδιάνοι με ουρά) και εμείς οι άνθρωποι ως γνωστοί αποικιοκράτες πάμε με τα όπλα μας για να τους ξεριζώσουμε από το χωριό τους. Έχουν την ατυχία να κατοικούν πάνω σε ένα υπερπολύτιμο πέτρωμα που κοστίζει 20 μύρια το κιλό! Επειδή μέχρι τώρα δεν τα καταφέραμε μέσα στην περίεργη ζούγκλα με τα τέρατα που δεν τα σκοτώνουν οι σφαίρες μας και από τα βέλη με τις νευροτοξίνες των Ινδιάνων, πήραμε έναν ανάπηρο που δεν είχε στον ήλιο μοίρα και τον πετάξαμε στον κόσμο τους με σώμα σαν το δικό τους.

Ο σκοπός μας, ένας «δικός τους» να τους πείσει να φύγουν στην καλύτερη ή εστω να μας προδώσει το πώς λειτουργούν για να χτυπήσουμε καίρια.

Έλα όμως που ο ανάπηρος, σε αυτόν τον κόσμο μαθαίνει να αγαπά τη φύση, το περιβάλλον, ερωτεύεται μια ιθαγενή, ταξιδεύει πάνω σε ένα πουλί και στο τέλος στρέφεται κατά των ανθρώπων…

Τα φρου φρου:

Εξαιρώντας την Σιγκουρνι Γουιβερ, οι υπόλοιποι ηθοποιοί δεν είναι γνωστοί. Μικρή σημασία έχει, γιατί την περισσότερη ώρα βλέπεις την αιχμή της κινηματογραφικής τεχνολογίας.

Το θέμα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι το πώς τη βλέπεις… Άπλα χάνεσαι στην οθόνη. Αν πάντως έχεις τη δυνατότητα να τη δεις με 3D γυαλιά είναι εμπειρία ζωής. Εγώ το είδα στην απλή μορφή και «έφυγα». Ποσώ δε μάλλον να «συμμετέχεις».

Between the lines:

Πως αλλάζουν οι καιροί… Τώρα πια στα σύγχρονα καουμπόικα, νικούν οι Ινδιάνοι. Τώρα πια στην «Αποκάλυψη τώρα» κερδίζει ο Μάρλον Μπράντο. Και στο redux.

Το Avatar μπαίνει άξια στο πάνθεον μαζί με τα Star Wars, Matrix, LOTR και για κάποιους μαζί με το The Day After Tomorrow και τους Πειρατές της Καραϊβικής.

Καμιά φορά τα παραμύθια για μεγάλους είναι απείρως καλύτερα από τα παιδικά…


Ο Φανταστικός Κόσμος Του Δρ. Παρνάσους

Στο άκουσμα του ονόματος «Τέρι Γκίλιαμ», πάντοτε μου έρχονται κατά νου οι ανατρεπτικοί Μοντι Παϊθονς, το αριστουργηματικό «Μπραζιλ», το συμπαθές the fisher king και το χαοτικό 12 monkeys.

Έτσι λοιπόν παρά τις όχι τόσο ενθουσιώδεις κριτικές πήγα στο σινε να δω την τελευταία του ταινία.

Αχ Τέρι, αχ Τέριμ, αχ παλικάριμ… Μηδέν από μηδέν, μηδέν.

Τα παραμύθια για μεγάλους που λάτρεψα ήταν το Big Fish του Μπάρτον και το Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events του Σιλμπερλινγκ.

Να τα πάρεις σε DVD να με θυμηθείς.

Εν προκειμένω μιλάμε για μια συρραφή οπτικών εφε και μερικών εντυπωσιακών σκηνών χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Δεν βγάζεις άκρη αλλά και δεν χρειάζεται να μπεις στον κόπο. Έχει μερικές απολαυστικές στιγμές όπως η μοντι-παϊθονιά που κοροϊδεύει την αστυνομία και η εναλλαγή των Ντεπ, Φαρελ και Τζουντ Λο σε σύντομα περάσματα με τον, θεός σχωρέστον, Λέτζερ και ο Τομ Γουεϊτς σε ρόλο Βρετανού μπάτλερ ανευ σέηκερ. Το τέλος δε, είναι τόσο γλυκανάλατο που δεν αντέχεται.

Σε γενικές γραμμές, δεν θα μου μείνει αξέχαστη, ούτε τη συνιστώ. Από τον Γκίλιαμ περίμενα πολλά περισσότερα από έναν ευχάριστο χαβαλέ.

Έτσι λοιπόν αφού έκανα μια βόλτα από τα θεάματα, καιρός να παω να δω και μια σοβαρή ταινία…



Το blog του Ύποπτου μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.