Ταινίες :: Big Fish

Δηλαδή για να καταλάβω: τι πρέπει να δω ο καψερός για να βάλω πέντε αστέρια σε μια ταινία; Κανά σουρεαλιστικό αριστούργημα του Λυντς; Κανένα συμβολικό δημιούργημα Μπεργκμανικών επιδόσεων; Κάποιο αμίμητο σενάριο σερβιρισμένο α λα Γουέλς; Ή μήπως κάποια ευρωπαική παραγωγή απύθμενης ποιότητας και αισθητικής; Ε, λοιπόν δηλώνω ευθαρσώς πως αν ο «Κηνυγός» με τον Σβαρτζενέγκερ της δεκαετίας του ’80 έβγαινε εν έτει 2004 θα του έβαζα πέντε αστέρια. Γιατί απλούστατα ακόμη και αυτό το φιλμ είναι φιλμ επιδόσεων που κανένα άλλο τέτοιου στυλ δεν κατάφερε να πιάσει. Και αυτό μου αρκεί. Έτσι λοιπόν και με τις «Απίστευτες Ιστορίες» του απίστευτου Τιμ Μπάρτον, που για πολλοστή φορά με μάγεψε, με ταξίδεψε, μου χάρισε κάτι μοναδικό. Υποκλίνομαι.

Ο Γουίλ Μπλουμ έχει χρόνια να μιλήσει με τον πατέρα του Έντουαρντ. Στις τελευταίες μέρες του όμως πηγαίνει με τη συζυγό του δίπλα του και τον «ζει» και πάλι από κοντά. Αυτό που τον έδιωξε μακριά του ήταν ότι ο πατέρας του ήταν ένας μέγας παραμυθάς και έλεγε συνέχεια ιστορίες, από τις οποίες ένα πολύ μικρό ποσοστό των όσων εξιστορούσε ήταν αληθές. Έτσι έφτασε τώρα ο ίδιος παντρεμένος και εν αναμονή του πρώτου του απογόνου, να βρίσκεται δίπλα στον άρρωστο πατέρα του σκοπεύοντας έστω και τότε, την ύστατη στιγμή, να τον ανακαλύψει. Να ανακαλύψει ποιος πραγματικά ήταν. Πίσω από τα ψέμματα και τα παραμύθια που του έλεγε από όταν ο Γουίλ ήταν μικρός. Ακόμα και τώρα όμως, λίγο πριν το τέλος του, ο πατέρας του συνεχίζει να λέει απίστευτες ιστορίες.

Όταν λοιπόν το μυθιστόρημα του Ντάνιελ Γουάλας πέφτει στα χέρια του μέγιστου παραμυθά κινηματογραφιστή Τιμ Μπάρτον τον αποτέλεσμα είναι α πριόρι δεδομένο. Ο Μπάρτον παίζει στα δάχτυλα, με απαράμιλλη άνεση, το χαμόγελο και το δάκρυ, το γέλιο και τον λυγμό. Και αυτό σε μια ιστορία όπου το ρεαλιστικό με το υπερ-ρεαλιστικό μπλέκονται χωρίς σταματημό αλλά και με παροιμιώδη συνοχή, σε μια ιστορία όπου οι ήρωες μάς παρουσιάζονται με διαφορετικά πρόσωπα και ηλικίες σε διαφορετικές ιστορίες και περιβάλλοντα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Τα δυνατά χαρτιά που κάνουν το “Big Fish” μια άνευ προηγουμένου εμπειρία είναι τα εξής δύο. Οι ατάκες που κυριολεκτικά σκοτώνουν και η αξεπέραστη σκηνοθετική ματιά του Τιμ Μπάρτον, που σε συνδυασμό με την πέρα για πέρα εξαιρετική φωτογραφία, όπως συμβαίνει άλλωστε με κάθε ταινία του, μας μαγεύει αβίαστα. Με το που θα σβήσουν τα φώτα της αίθουσας, με τα πρώτα λόγια, με τα πρώτα πλάνα και με τις πρώτες νότες οι «Απίστευτες Ιστορίες» μάς έχουν πάρει από το κάθισμα και μας έχουν βάλει μπροστά από ένα ομιλούντα κινούμενο πίνακα ζωγραφικής που απεικονίζει ένα ονειρικό τοπίο. Εκτός αυτού, το ίδιο το σενάριο και η ιδέα τού να μας υποδείξει κάποιος μέσα από ένα φιλμ τί είναι προτιμότερο, ο στυγνός ορθολογισμός ή η ανάγκη να ονειρευόμαστε, αποτελεί από μόνο του ένα γερό θεμέλιο λίθο για ένα τέλειο παραμύθι.

Τακτικά στις κριτικές αναφέρω την φράση «είχα καιρό να...». Είμαι υποχρεωμένος να το ξανακάνω. Είχα πολύ καιρό (έβαλα και ένα «πολύ» δεν έχετε παράπονο) να βγω από την αίθουσα και να προσπαθώ με την παρέα μου να απαριθμήσω τις καλύτερες ατάκες του έργου. Ακόμα και αυτό είναι αδύνατο στις «Απίστευτες Ιστορίες». Γιατί οι ατάκες είναι εξωφρενικά πολλές και φοβερά επιτυχημένες με αποτέλεσμα να μην ξέρω ποια να πρωτοθυμηθώ. Υπάρχουν κάποιες πάντως που είναι ξεκαρδιστικές και οι οποίες προσφέρουν άφθονο γέλιο, που ούτε στις «δήθεν» καλές κωμωδίες δεν ακούμε πια, παρά περιμένουμε από έναν Γούντυ Άλεν να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Τα καλύτερα όμως έρχονται. Ο Μπάρτον πέραν της παντελώς απόκοσμης ατμόσφαιρας που κατάφερε να φτιάξει δεν μας ταξιδεύει απλά σε κάτι ονειρικό αλλά καταφέρνει μέσα από αυτό το ταξίδι να βγάλει πολλά και εκπληκτικά νοήματα. Έτσι το «μεγάλο ψάρι» μεθερμηνεύεται σε ουσία, περιεχόμενο και «ποίηση», που ακόμα και οι πιο ρεαλιστικές ταινίες δεν καταφέρνουν να έχουν το ίδιο εύκολα. Γιατί σε αυτό το παραμύθι το ταξίδι που εμείς λέμε ζωή (κάποιο τρίτου εν προκειμένω) γίνονται βίωμα δικό μας εντός δύο ωρών. Και μετά από αυτές τις δύο ώρες ανακαλύπτουμε πως η ίδια η ζωή είναι η αναμφίβολη και αξεπέραστη πηγή των παραμυθιών που ακούμε και για τα οποία στον αποστειρωμένο κόσμο που ζούμε κατηγορούμε αυτούς που τα λένε ως ψώνια ή ψεύτες. Διότι μέσα στον κόσμο της λογικής και του «έπιασα ένα ψάρι» μερικές φορές είναι προτιμότερο και ακούγεται ωραιότερα και πολύ πιο μαγικό το «έπιασα ένα μεγάλο ψάρι». Έτσι αφού τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά είμαστε πρόθυμοι να ξαναοριοθετήσουμε τις σχέσεις μας με τους γονείς μας. Αν όλα τα ανωτέρω δεν είναι Μπαρτονικός άθλος τότε τί είναι;

Ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και ο Άλπμερτ Φϊνευ, δύο Βρετανοί ηθοποιοί που ειρωνικά πρωταγωνιστούν σε στόρυ που διαδραματίζεται στον Αμερικανικό Νότο (call me Alabama), ερμηνεύουν χαρακτήρες μεγατόνων με αντίστοιχη ωριμότητα και δεξιοτεχνία. Από κοντά και η Τζέσικα Λανγκ στο ρόλο της όμορφης συζύγου που αγαπά τον ανθρωπό της ακριβώς για αυτό που πάντα ήταν. Ο συντροφός της δηλαδή που έβλεπε τη ζωή από την αρχή της μέχρι το τέλος της μια μεγάλη παραμυθένια περιπέτεια και που για αυτόν τον λόγο της πρόσφερε συνεχώς νέες συγκινήσεις. Τέλος να σημειωθεί πως και η μουσική του μόνιμου συνεγάτη του Μπάρτον, Ντάνυ Έλφμαν, είναι υποψήφια για Όσκαρ και όχι άδικα αφού προσθέτει για άλλη μια φορά επιπλέον μαγεία στα ήδη μαγικά σκηνοθετημένα πλάνα.

Ο Τιμ Μπάρτον οσάν τον πιο επιδέξιο αλχημιστή αναμιγνύει το παραμύθι με την πραγματικότητα και μας μαγεύει και πάλι ταξιδευοντάς μας σε κόσμους φανταστικούς. Μας φωνάζει πως η ζωή είναι ένα παραμύθι και πως ένα κινηματογραφικό παραμύθι όπως αυτό δεν έχει ανάγκη από μια κοινή ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Οι «Απίστευτες Ιστορίες» είναι η καλύτερη ταινία του Τιμ Μπάρτον και ο ίδιος είναι ο μεγαλύτερος παραμυθάς του σύγχρονου κινηματογράφου.


Κεντρική Κατάλογος		Αναζήτηση Σύνδεση