Uranya Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 2006 γράφει ο Πάρης Καπράλος Σκηνοθεσία: Κώστας Καπάκας Παίζουν: Maria Grazia Cucinotta, Άρης Τσάπης, Ανδρέας Κυριακάκης, Νίκος Βασιλικιώτης, Γιώργος Λιάτης, Μιχάλης Τσιράκης, Δημήτρης Πιατάς, Ταξιάρχης Χάνος, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Ντίνα Μιχαηλίδη, Τάσος Παλαντζίδης, Μανώλης Μαυροματάκης, Βασίλης Τσάγκλος, Μαρία Φιλίππου, Γιώργος Σουξές, Στέλιος Ιακωβίδης, Λάμπρος Αποστόλου, Μαρία Αντουλινάκη, Βάνα Παρθενιάδου, Φώτης Θωμαϊδης Διάρκεια: 97 λεπτά Παραγωγή: Cinegram, 2006 Διανομή στην Ελλάδα: Odeon

Μεσούσης της δικτατορίας, πέντε έφηβοι ενηλικιώνονται σε ένα ξεχασμένο από την Πολιτεία –Δημοκρατία ή Δικτατορία- χωριό της ελληνικής επαρχίας. Μοναδικό τους μέλημα το πως θα χάσουν την παρθενιά τους με την βοήθεια της γοητευτικής –ιταλίδας- πόρνης που ζει σε ένα σπιτάκι στην άκρη του χωριού, παρέχοντας τις υπηρεσίες της σε όλα τα αρσενικά του χωριού. Γι’ αυτό τον σκοπό η παρέα μαζεύει όλη μαζί τα απαραίτητα χρήματα. Ένας πειρασμός όμως έρχεται να διχάσει τα παιδιά: θα «καταθέσουν» τις οικονομίες τους στην Ουρανία ή θα αγοράσουν μία τηλεόραση για να δουν την προσελήνωση του Apollo 11;

Την ταινία έχει σκηνοθετήσει ο Κώστας Καπάκας, ο σκηνοθέτης του πραγματικά εξαιρετικού «Peppermint» ο οποίος αν και έχει καλό πρώτο υλικό, δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος του σε αυτή την ταινία. Αντίθετα με την ατμόσφαιρα του «Peppermint» αυτή η ταινία στερείται ατμόσφαιρας και αρκείται στο γέλιο που βγάζουν οι χαρακτήρες – καρικατούρες, την νοσταλγία που εκπορεύεται από την εμφάνιση παιδικών φυσιογνωμιών στα σοκάκια του χωριού στο γραφικό Φρε της Κρήτης όπου είναι γυρισμένη η ταινία και την μίμηση ύφους ελληνικών ταινιών. Η έλλειψη έμπνευσης και τα κλασσικά νοσταλγικά κλισέ ενοχλούν, το μοντάζ έχει κάνει κάποια απερίγραπτα εγκλήματα σε ορισμένες σκηνές όπου οι πρωταγωνιστές τους ξεκινούν με άλλα ρούχα και καταλήγουν με άλλα στην ίδια σκηνή, ενώ η χρήση οπτικών εφφέ που στόχο έχουν να προσδώσουν ονειρικές διαστάσεις στο εγχείρημα πάσςχουν στο επίπεδο της τεχνικής επεξεργασίας και δεν εντυπωσιάζουν κανέναν. Κάποιος πρέπει επιτέλους να πει στα στούντιο επεξεργασίας των ελληνικών ταινιών ότι η κατοχή εκλεκτού λογισμικού post production και βασικών γνώσεων χειρισμού του δεν οδηγούν στην επιτυχία, αλλά χρειάζεται και λίγη φαντασία.

Δικαίως κάποιοι μίλησαν για μίμηση ύφους της ταινίας του Τορνατότρε «Μαλένα» με την οποία όμως η παραγωγή του κ. Καπάκα ομοιάζει μόνο δομικά αφού τόσο η ανάπτυξη των χαρακτήρων όσο και η εμβάθυνση στις καταστάσεις δεν θυμίζει σε τίποτα την ιταλική ταινία. Εδώ ο χαρακτήρας της ιταλίδας πόρνης του χωριού απλά «υπάρχει» ως σημείο αναφοράς, δεν παίζει ουσιαστικό λειτουργικό ρόλο παρά σε τρεις σεκάνς. Η συγγενής θεματολογία δεν είναι ικανή να καταστήσει τις δύο ταινίες συγκρίσιμες και παρά το γεγονός ότι η γνωστή Ιταλίδα ηθοποιός Maria Grazia Cucinotta ερμηνεύει καλά τον ρόλο της δεν μπορεί να συγκριθεί με την Μπελούτσι. Η άσχημα ντουμπλαρισμένη φωνή της αναδεικνύει σε κάστρο χτισμένο στην άμμο την προσπάθεια της συμβολής της για βελτίωση της ατμόσφαιρας της ταινίας.

Την ανέπνευστη σκηνοθεσία σώζει σε πολλές περιπτώσεις η φωτογραφία και σε αυτό το σημείο ο πρώην διευθυντής φωτογραφίας ταινιών του Abel Ferrara και του Wes Anderson, Stefano Falivene, μάλλον έκανε το θαύμα του, όπως και η καλή –αλλά όχι και αριστουργηματική- μουσική που επιμελήθηκε (έγραψε & ερμήνευσε) ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, κάνει την ροή της ταινίας περισσότερο ευχάριστη από ό,τι θα ήταν σε διαφορετική περίπτωση. Στο ομώνυμο της ταινίας τραγούδι τους στίχους έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου και το ερμηνεύει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη.

Σεναριακά, η ταινία στερείται σεναρίου. Κάποιες αναλαμπές σάτιρας και νοσταλγίες με φόρμες που υπάρχουν και στην προηγουμένη ταινία του σκηνοθέτη, σώζουν απλώς την κατάσταση. Οι ηθοποιοί είναι καλοί στους ρόλους τους, ανάμεσα σου ξεχωρίζει ο Δημήτρης Πιατάς και ο Μ. Μαυροματάκης στον ρόλο του ΚΥΠατζή. Ο μικρός πρωταγωνιστής Αρης Τσάπης είναι μια ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία ερμηνεύει ταιριαστά τον ρόλο του.

Bottom line: Το URANYA είναι μία ανέπνευστη νοσταλγική κωμωδία στο στερεότυπο «τι ωραία που ήταν η ζωή όταν ήμασταν παιδιά στην δεκαετία του ’60 και όλα ήταν ανέμελα», το οποίο έχει αποδώσει τα μέγιστα στα χέρια άλλων ελλήνων σκηνοθετών αλλά πλέον το έχουμε δει τόσες πολλές φορές ώστε έχει ξεφτίσει. Παρόλο που ο σκηνοθέτης κατάφερε στην προτελευταία του ταινία το φαινομενικά ακατόρθωτο, δηλαδή να δώσει νέα πνοή στο θέμα αναπτύσσοντας πρωτότυπους χαρακτήρες και εμβαθύνοντας στο στερεότυπο με διαφορετική οπτική γωνία από άλλους, στην URANYA αποτυγχάνει πλήρως. Η URANYA είναι μία ταινία που δεν θα έπρεπε να έχει αποτελέσει παρά υλικό για μία εξαιρετική σε concept ταινία μικρού μήκους...

Αρχή Σελίδας