Ταινίες :: Die Welle

Στα πλαίσια της λεγόμενης εκπαιδευτικής εβδομάδας, σε ένα γερμανικό λύκειο, ένας καθηγητής αναλαμβάνει το πρόγραμμα με θεματικό άξονα την «Αυτοκρατία». Πρόκειται για ένα τύπο που γουστάρει την ροκ, στα νιάτα είχε ζήσει τον αγωνιστικό και επαναστατικό παλμό, μένει με την γυναίκα του, επίσης καθηγήτρια, σε ένα χαμόσπιτο δίπλα στη θάλασσα, προπονεί την ομάδα πόλο του σχολείου και γενικά είναι το είδος του καθηγητή που θα προτιμούσε να είχε αναλάβει το πρόγραμμα «Αναρχία». Τελικά μπαίνει στην αίθουσα έχοντας απέναντί του μια ποικιλία από φιντάνια και αρχίζει το interactive μάθημα.

«Αυτοκρατία: Τι είναι; Τι καταλαβαίνετε με τον όσο αυτοκρατικά πολιτεύματα;» « Μοναρχία. Δικτατορία. Η επιβολή μιας ομάδας στη μάζα. αυτο-εξουσία.» « Έχετε κάποιο παράδειγμα; Το Τρίτο Ράιχ. Ωχ όχι πάλι τα ίδια. Ναι ναι οι ναζί ήταν κακοί μπλα μπλα μπλα. Έχουμε μορφωθεί δεν χρειάζεται να λέμε τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά.

Δεν πρόκειται να επαναληφθεί κάτι τέτοιο όπως τότε!»

Και τότε ξεκινά κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται διαφορετικό και πρωτοποριακό. Μέσα από ένα απλό και τυπικό πρόγραμμα σχολείου ένας καθηγητής τζιμάνι κερδίζει το κοινό του και δημιουργεί τις συνθήκες μέσα από τις οποίες μια τάξη διαφορετικών παιδιών γίνονται μια ομάδα, ονόματι «Το Κύμα», και αποτελούν ένα σώμα με πειθαρχία και στόχους που αναπνέει ή ίσως παρελαύνει με τον ίδιο ρυθμό. Οικεία ίσως εικόνα για κάποιον παρατηρητή που εύκολα του φέρνει συγκεκριμένες αναμνήσεις στο μυαλό, όχι όμως και για εκείνον που όλα αυτά τα βιώνει.

Στην ταινία συμμετέχει ένας μεγάλος αριθμός νέων ηθοποιών που δίνουν ζωή σε ένα πλήθος πολλών και διαφορετικών χαρακτήρων και προσωπικοτήτων. Γενικά κυριαρχεί έντονα το νεανικό στοιχείο με τα σχολεία και τα πάρτυ, τα ψυχολογικά τους και προσωπικά τους ζητήματα, τις αντιδράσεις και τις ανάγκες τους. Δίπλα, ο Jürgen Vogel στο ρόλο του καθηγητή, απλός, εκφραστικός και πολύ σωστός. Ένα μπράβο και στον σκηνοθέτη που έπαιξε καλά τα χαρτιά του και έδωσε χαρακτήρες με βάθος. Συγχαρητήρια και στους σεναριογράφους που αντί να γεμίσουν το έργο με φιλοσοφίες και λόγια του αέρα προτίμησαν να πουν τα πάντα με γεγονότα, όπως έκανε και ο καθηγητής με τους μαθητές του. Επίσης, δεδομένου ότι στο τεχνικό τομέα έχει γίνει καταπληκτική δουλειά, οι συντελεστές πίσω από τις κάμερες φρόντισαν ώστε χωρίς υπερβολές η ταινία να έχει και καλλιτεχνική αξία.

Στην ουσία μια ταινία που αποδεικνύει ότι ο φασισμός δεν είναι μια λέξη χαμένη μέσα στην ιστορία, αλλά μια σκέπη που μπορεί από κάτω να μπει ο καθένας υποκύπτοντας στη διακριτική της γοητεία. Και η φράση «Δεν πρόκειται να επικρατήσει ξανά απολυταρχικό καθεστώς» τίθεται σε αμφισβήτηση.


Κεντρική Κατάλογος		Αναζήτηση Σύνδεση