Angel Heart Δαιμονισμένος Άγγελος γράφει ο Αλμπέρτος Σαμπάχ Σκηνοθεσία: Alan Parker Παίζουν: Mickey Rourke, Robert De Niro, Lisa Bonet, Charlotte Rampling, Stocker Fontelieu, Brownie McGhee, Michael Higgins, Elizabeth Whitcraft, Eliott Keener, Charles Gordone, Dann Florek, Kathleen Wilhoite Διάρκεια: 113 λεπτά Παραγωγή: Carolco International, Union, Winkast Film Productions, 1987

Ο Alan Parker αποτελεί έναν από τους πιο αξιόλογους σκηνοθέτες της γενιάς του. Έχοντας ταινίες στο ενεργητικό του όπως το Midnight Express (1976), το Fame (1980) και το Mississippi Burning (1988), σκηνοθέτησε to 1987 το Angel Heart.

Στη δεκαετία του ’50, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο Harry Angel (Mickey Rourke) αναλαμβάνει για χάρη ενός περίεργου ανθρώπου ονόματι Louis Cyphre (Robert De Niro) να βρει έναν εξαφανισμένο τραγουδιστή με το όνομα Johnny Favorite. Ωστόσο, η αναζήτηση δε θα είναι καθόλου εύκολη, καθώς θα βρεθεί ύποπτος για ορισμένους φόνους, κάτι που όμως είναι λίγο μπροστά σε όσα τελικά θα ανακαλύψει...

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σκοτεινή ταινία και εκ των προτέρων προειδοποιούμε ότι διαθέτει ορισμένες αρκετά βίαιες σκηνές. Η θρησκεία αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα του έργου, γεγονός που αρχικά τονίζεται με διάφορα λογοπαίγνια. Ειδικότερα, ο κεντρικός χαρακτήρας λέγεται Angel στο επίθετο, παραπέμποντας στους αγγέλους, ωστόσο ο τόνος είναι μάλλον ειρωνικός. Παράλληλα, το Cyphre, επώνυμο του μυστηριώδους τύπου που προσλαμβάνει τον Angel, παραπέμπει στο Cypher (γρίφος). Πράγματι το έργο ξετυλίγεται ως ένας γρίφος, με μεγάλο ατού την ανατροπή στο φινάλε.

Πέραν αυτού, όμως, του στοιχείου, το έργο αποτελεί μια πολύ καλή αφορμή για ένα γενικότερο σχόλιο πάνω στη θρησκεία. Με αφορμή το βιβλίο Falling Angel του William Hjortsberg , ο οποίος έγραψε και το έργο Legend (1985) του Ridley Scott με τον Tom Cruise, ο Parker δημιουργεί μια παραβολή που αγγίζει γενικότερα το χώρο της θρησκείας. Χαρακτηριστική είναι η φράση που λέει ο De Niro ότι «υπάρχει επαρκής θρησκεία στον κόσμο ώστε να προκαλέσει μίσος, αλλά όχι τόση ώστε να δημιουργήσει αγάπη». Παράλληλα, παρακολουθούμε τη σταδιακή «πτώση» ενός ανθρώπου στην Κόλαση, ωσότου ανακαλύψει ότι μπορεί να ξεγελάσει πολλούς ανθρώπους, όμως όχι και το διάβολο.

Η σκηνοθεσία του Parker είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρική. Από το πρώτο κιόλας πλάνο, βρισκόμαστε σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Το κλίμα είναι τόσο σκοτεινό και μυστηριώδες που υποβάλλει κατευθείαν το θεατή στην ατμόσφαιρα του έργου. Παράλληλα, η εξαιρετική φωτογραφία του διευθυντή φωτογραφίας Michael Seresin (ήταν και στο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν) και συχνού συνεργάτη του Parker προσθέτει πόντους στο έργο. Ακόμη, η ανασύσταση της εποχής είναι θαυμάσια. Η μουσική, επίσης, είναι θετικό στοιχείο του έργου, με μεγαλύτερο προσόν το χτύπο της καρδιάς, που πιθανόν να θυμάστε από το Midnight Express.

Εξαιρετικές είναι οι ερμηνείες των πιο γνωστών ηθοποιών. Ο Mickey Rourke, στον καλύτερο, ίσως, ρόλο της καριέρας του, ενσαρκώνει με ιδιαίτερο πάθος το χαρακτήρα του. Φυσιογνωμικά δείχνει να ταιριάζει με το χαρακτήρα που υποδύεται, μιας και πρόκειται για έναν αντιήρωα που καπνίζει μανιωδώς και γενικά έχει αντισυμβατικά χαρακτηριστικά. Εξίσου θαυμάσιος είναι και ο Robert De Niro, σε ένα ρόλο που αποδεικνύει ότι είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς όλων των εποχών. Αρκεί, συχνά, ένα βλέμμα του ή μια κίνησή του για να εκφοβίσει το θεατή. Ενδεικτική είναι η σκηνή με το αυγό. Πειστική, ακόμη, η Lisa Bonet στο ρόλο της νεαρής, ανεξάρτητης Epiphany, μια ηθοποιός που έχουμε ξαναδεί στα High Fidelity (2000) & Enemy of the State (1998).

Αξίζει να δείτε το έργο αυτό για πολλούς λόγους: ένας ακόμα είναι οι τίτλοι τέλους, οι οποίοι «κρύβουν» ένα μικρό μυστικό!

Αρχή Σελίδας