Η ταινία ξετυλίγεται σε πραγματικό χρόνο και περιγράφει τα γεγονότα μίας μέρας, αποκαλύπτοντας το πώς οι τολμηρές κινήσεις ενός Γερουσιαστή στην Ουάσινγκτον, η “καυτή” ιστορία που κυνηγά μια δημοσιογράφος κάτω από έντονη πίεση, και δύο γενναίοι στρατιώτες σε μια μυστική και επικίνδυνη αποστολή, συνδέονται με έναν νέο, ο οποίος βρίσκεται πολύ κοντά στο να κατανοήσει την πραγματική δύναμη της ελευθερίας, της πίστης και της δέσμευσης. Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ρέντφορντ σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην προκλητική αυτή ταινία μαζί με τους Μέριλ Στριπ και Τομ Κρουζ.

Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, σκηνοθέτης της ταινίας, γεννήθηκε το 1936 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, το οποίο παράτησε για να πάει στο Παρίσι και να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών. Όταν επέστρεψε στις Η.Π.Α., γράφτηκε στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών για να σπουδάσει υποκριτική. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία “Ο Πόλεμος μάς Έκανε Σκληρούς” με τον Σίντνεϊ Πόλακ, ο οποίος έγινε στην πορεία στενός φίλος του και τον σκηνοθέτησε σε αρκετές ταινίες. Στην αρχή της καριέρας του πρωταγωνίστησε στις ταινίες “Ξυπόλυτη στο Πάρκο”, “Έρωτες που Σβήνουν την Αυγή”, “Η Καταδίωξις”, “Αγάπη για τον Έρωτα”, “Ο Δραπέτης” και “Μεταξύ Σοβαρού και Αστείου”, ανάμεσα σε άλλες. Το 1969, ο Ρέντφορντ συμπρωταγωνίστησε με τον Πολ Νιούμαν στο “Οι Δύο Λησταί”, σκηνοθετημένο από τον Τζορτζ Ρόι Χιλ. Η ταινία έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου και καθιέρωσε τον Ρέντφορντ ως έναν από τους βασικότερους πρωταγωνιστές στη βιομηχανία του Χόλιγουντ. Πέρα από τη διάκριση του στην υποκριτική, ο Ρέντφορντ έλαβε το βραβείο “Directors Guild of America”, Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας με την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, το σπαρακτικό οικογενειακό δράμα “Συνηθισμένοι Άνθρωποι”. Ως σκηνοθέτης έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές και το βιογραφικό του περιλαμβάνει επίσης τις ταινίες “Μιλάγκρο, η Γη της Σύγκρουσης”, “Το Ποτάμι Κυλά Ανάμεσά Μας”, “Quiz Show”, “Ο Γητευτής των Αλόγων” και “Ο Θρύλος του Μπάγκερ Βανς”.

Όσο αναφορά την ταινία, τονίζει πως το “Λέοντες Αντί Αμνών” αναφέρεται ελαφρά στα τρέχοντα γεγονότα. Η ταινία διαπραγματεύεται θέματα πολύ πιο βαθιά και δεν είναι επ’ ουδενί ένα πολεμικό δράμα. Για την ακρίβεια, είναι ένα ανθρώπινο δράμα που ωθεί τα μέλη του κοινού να αμφισβητήσουν, να αναρωτηθούν, να αισθανθούν και να συμμετέχουν πολύ πιο ενεργά στη μοίρα τους, καθώς και στη μοίρα της χώρας. “Στο τέλος, οι ερωτήσεις που απευθύνουν ουσιαστικά οι τρεις ιστορίες της ταινίας προς το κοινό είναι: Εσύ τι θα έκανες; Εσύ πώς θα ένιωθες; Όλα καταλήγουν σε αυτό”, εξηγεί ο Ρέντφορντ και προσθέτει: “Εάν αυτή ήταν μια ταινία για τον πόλεμο, το πιθανότερο είναι πως δε θα μου τράβαγε το ενδιαφέρον διότι ήξερα πως θα υπάρξουν διάφορες ταινίες για το συγκεκριμένο θέμα στην πάροδο του χρόνου. Αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον ήταν το ότι η ιστορία χρησιμοποιεί τον πόλεμο ως καταλύτη για τρεις πολύ προσωπικές ιστορίες, οι οποίες αφορούν θέματα που με ενδιαφέρουν περισσότερο: ο ρόλος των Μ.Μ.Ε., της παιδείας, της πολιτικής και της νεολαίας στην Αμερική. Ήταν η ιδέα πως αυτές οι ιστορίες μπορούν να ενωθούν δραματουργικά, ώστε να αναγκάσουν το κοινό να σκεφτεί πού στέκεται αυτή τη στιγμή, που με ιντρίγκαρε.”

Η Μέριλ Στριπ γεννήθηκε το 1949 στο Νιου Τζέρσεϊ. Έστρεψε την προσοχή της στην ηθοποιία ως φοιτήτρια στο Βασάρ και συνέχισε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Γέιλ. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες εν ζωή ηθοποιούς, αν όχι η σημαντικότερη, έχοντας κερδίσει δύο Όσκαρ, για τις ταινίες “Κράμερ εναντίον Κράμερ” και “Η Εκλογή της Σόφι”, ενώ έχει κάνει ρεκόρ έχοντας λάβει 14 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Το 2004 τιμήθηκε με το “AFI Lifetime Achievement Award”. Έχει υποδυθεί μια εκπληκτική γκάμα ρόλων και έχει χαράξει μια μοναδική και εξιοθαύμαστη πορεία στον κινηματογράφο, στο θέατρο αλλά και στην τηλεόραση.

Όταν η Στριπ διάβαζε το σενάριο, δεν γνώριζε πως παράλληλα είχε τραβήξει την προσοχή του Ρέντφορντ. Στην πραγματικότητα ήταν η επικαιρότητα του θέματος που κέρδισε το ενδιαφέρον της και την έκανε να μην μπορεί να βγάλει την ιστορία από το μυαλό της. “Είναι μια ιστορία για το πώς κάνουμε τις σωστές επιλογές αλλά και για το πόσο εύκολο ειναι να μην κάνουμε καμιά επιλογή” εξηγεί η Στριπ. “Είναι μια ταινία που υποστηρίζει πως δεν έχει σημασία τι πιστεύεις ή τι αισθάνεσαι εάν δεν κάνεις κάτι γι’ αυτό, εάν δεν κρατήσεις μια στάση και δεν ρισκάρεις τα πάντα.”

Ο Τομ Κρουζ γεννήθηκε το 1962. Ενώ ήταν στο λύκειο άρχισε να αναπτύσσει ενδιαφέρον για την υποκριτική, εγκατέλειψε τα αρχικά του σχέδια για να γίνει ιερέας, παράτησε το σχολείο και στα 18 του επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για να κυνηγήσει την καριέρα του ηθοποιού. Μέχρι σήμερα, ο Κρουζ έχει βρεθεί τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ, με τις ταινίες “Γεννημένος την 4η Ιουλίου”, “Τζέρι Μαγκουάιρ” και “Μανόλια”, ενώ οι ταινίες του έχουν κάνει συνολικές εισπράξεις πάνω από 6 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, κατόρθωμα το οποίο δεν έχει πλησιάσει κανένας άλλος ηθοποιός. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 1981 αλλά τράβηξε την προσοχή κοινού και κριτικών με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο “Οι Σκοτεινές Μπίζνες ενός Πρωτάρη”. Σύντομα αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους αστέρες του Χόλιγουντ με πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες “Top Gun”, “Το Χρώμα του Χρήματος”, “Cocktail”, “Ο Άνθρωπος της Βροχής”, “Μέρες Κεραυνού”, “Ζήτημα Τιμής”, “Η Φίρμα” και “Συνέντευξη με έναν Βρυκόλακα”. Ο Κρουζ κατάφερε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικά δημοφιλές franchise, υποδυόμενος τον Ειδικό Πράκτορα Ήθαν Χαντ, στα “Mission Impossible I, II & III”. Το βιογραφικό του περιλαμβάνει επίσης τις ταινίες “Μάτια Ερμητικά Κλειστά”, η οποία είναι η τελευταία ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, “Vanilla Sky”, “Ο Τελευταίος Σαμουράι” και “Collateral”. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ τον έχει σκηνοθετήσει στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας “Minority Report” και “Ο Πόλεμος των Κόσμων”.

Ο ηθοποιός δήλωσε για την ταινια: “Πιστεύω πως η ταινία αυτή θα προάγει το διάλογο και θα έρθει αντιμέτωπη με τις ιδέες των θεατών, όποιες κι αν είναι οι απόψεις τους. Αφορά διαχρονικά θέματα που αποτελούν τα θεμέλια της χώρας, όπως η ελευθερία του λόγου και η ελευθερία ιδεών, ενώ παράλληλα προσκαλεί το θεατή να ερμηνεύσει τα γεγονότα και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Ακόμα και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, όλοι, από τον Ρόμπερτ μέχρι το καστ και το συνεργείο, νιώθαμε την ανάγκη να κάνουμε πολύωρες συζητήσεις για τα θέματα αυτά. Έτσι θεωρώ την ταινία αυτή εξαιρετικά ψυχαγωγική αλλά παράλληλα συναρπαστική επειδή προσκαλεί τη συμμετοχή.”

Αρχή Σελίδας