Για μερικές από τις καλύτερες μουσικές που γράφτηκαν για τον κινηματογράφο τα τελευταία είκοσι χρόνια, υπεύθυνος ήταν και ο συνθέτης Patrick Doyle. Έχοντας αποδείξει τις υψηλές του δυνατότητες σε διάφορα είδη ταινιών, το 2005 ήταν μια επίπονη και σημαντική χρονιά στη φιλμογραφία του μιας και ανέλαβε τη μουσική της ταινίας Harry Potter and the Goblet of Fire. Όμως, θα ήταν άδικο να παραβλέψουμε τη δουλειά που έκανε για την ταινία Nanny McPhee, ένα εξίσου ενδιαφέρον soundtrack που απέχει μακράν από την ατμόσφαιρα της μουσικής του Harry Potter. Κι ενώ για τη μουσική του Harry Potter and the Goblet of Fire αναφερθήκαμε διεξοδικά στην κριτική της, σε αυτή θα ασχοληθούμε με τη μουσική της ταινίας Nanny McPhee: Η Μαγική Νταντά.

Βλέποντας την ταινία, είναι δύσκολο να μην προσέξει κανείς τη θαυμάσια ατμόσφαιρά της, πλήρως βρεττανική, ένα αμάλγαμα όλων εκείνων των συστατικών που διέπουν την ταινία, από τα οποία η μουσική έχει πάντα πολύ πιο σημαίνοντα ρόλο απ’ όσο ίσως φαίνεται ότι έχει. Η Μαγική Νταντά είναι μια ιστορία που προορίζεται για όλη την οικογένεια και τα στοιχεία που καλείται να αποδώσει η μουσική της, ανήκουν στη σφαίρα της κωμωδίας, της παιδικής αθωότητας, της παιδικής ανεμελιάς, του ρομαντισμού, της τυπικής συντηριτικής συμπεριφοράς των Βρεττανών και της ανάλογης εποχής. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά μιας μουσικής που ντύνει πολύ επιτυχημένα την ταινία, καθιστώντας τη έναν απαραίτητο και αρμονικό σύντροφο της εικόνας. Κάθε ένα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά αποδίδεται με το δικό του τρόπο μέσα στη μουσική του Patrick Doyle. Το σημαντικότερο από αυτά, που χρησιμοποιείται για να μας θυμίσει ότι όλα όσα βλέπουμε λαμβάνουν χώρα σε μια άλλη εποχή του παραλθόντος πολύ διαφορετική, είναι ένα μουσικό όργανο που ονομάζεται αρπίχορδο (harpsichord). O οξύς και λαμπερός ήχος του, το διαχωρίζει άμεσα από την υπόλοιπη σύγχρονη ορχήστρα με αποτέλεσμα να δίνει ξεχωριστή και πειστική ατμόσφαιρα στην ταινία. Η χρήση του είναι συχνή μέσα στο soundtrack με τόνο κυρίως κωμικό και το ακούμε από το πρώτο κιόλας κομμάτι του CD (περισσότερα για το όργανο αυτό μπορείτε να διαβάσετε στα trivia που ακολουθούν μετά την κριτική).

Η μουσική του Patrick Doyle δεν είναι πτωχή σε θεματικό περιεχόμενο, ούτε και σε ποικιλία ύφους. Τη μια στιγμή νομίζεις πως έχει βγει από κάποιο CD μπαρόκ μουσικής (λόγω του αρπίχορδου που αναφέραμε) και από την άλλη από παιδική κωμωδία με πινελιές φαντασίας. Στο κομμάτι “They've Eaten the Baby!” (#1) παρουσιάζεται ένα γρήγορο μοτίβο κωμικής δράσης που θα το ακούσουμε στη συνέχεια και σε άλλα κομμάτια. Στο κομμάτι “I Did Knock” (#6) η μουσική έχει αρχίσει να παίρνει fantasy διαστάσεις με πιο ηχηρή την παρουσία της ορχήστρας και τη συνοδεία χορωδίας. Οι συναισθηματικές στιγμές είναι κάτι παραπάνω από αρκετές και τις συναντάμε διασκορπισμένες στα περισσότερα κομμάτια του CD. Ανάλογες είναι και οι στιγμές ορχηστρικής ανεμελιάς, κατά τις οποίες η λαμπρή Συμφωνική του Λονδίνου μας θυμίζει πως οι πρωταγωνιστές της ταινίας δεν είναι μεγάλοι αλλά παιδιά. Αυτά τα σημεία στη μουσική ίσως κουράσουν όσους δεν αρέσκονται σε σχεδόν καρτουνίστικα μουσικά περάσματα. Και τελικά φτάνουμε στο τελευταίο κομμάτι του CD, το “Snow In August” (#21) όπου ακούμε σε γεμάτη πλεον εκτέλεση το κεντρικό θέμα της ταινίας. Πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια μουσικής που έχει γράψει ο συνθέτης με μαγικό δέσιμο ορχήστρας και χορωδίας γραμμένο για τις πιο σημαντικές σκηνές της ταινίας, όταν ξαφνικά μια καλοκαιρινή μέρα θα μετατραπεί σε χειμωνιάτικη και θα αρχίσει να χιονίζει, με την ευγενική χορηγία της νταντάς μάγισσας Nanny McPhee (Emma Thompson). Tότε, η μουσική του Patrick Doyle θα αφήσει το πιο δυνατό στίγμα της. Και μέσα στα πλαίσια της ταινίας αλλά και στο αυτί του θεατή μιας και είναι η πλεον αξιομνημόνευτη στιγμή της από ολόκληρη την ταινία.


Trivia

- Από το σημείωμα του συνθέτη διαβάζουμε: “The score was particularly challenging as it was extremely eclectic, encompassing romance, action, and every conceivable type of comedy. Its quirkiness and vibrant look were very evocative and encouraged me to be very bold. The music was written to closely mirror the action, and to turn on a sixpence, with comedy being the most challenging of musical styles. I particularly enjoyed addressing the romantic aspects within the picture and I found the performances and characterizations very inspiring, which is essential for the composer.”

- Λίγα λόγια σχετικά με το αρπίχορδο (harpsichord): “Το τσέμπαλο είναι ένα πληκτροφόρο όργανο, που γνώρισε τρομερή άνθηση από το 1500 ως το 1800 και έγινε η βάση της μουσικής μπαρόκ, για να χάσει λίγο αργότερα τα πρωτεία μπροστά στις δυνατότητες του πιάνου. Κατά χρονολογική σειρά, παρουσιάστηκαν το σπινέτο (spinet), το παρθένιο (virginal) και το αρπίχορδο (harpsichord), με διαφορές στο σχήμα τους και στον τρόπο εσωτερικής τακτοποίησης των χορδών, αλλά όχι του παιξίματος. Μεγαλύτερο είναι το αρπίχορδο (harpsichord), που εξωτερικά μοιάζει με πιάνο με ουρά. Ο μηχανισμός του τσέμπαλου είναι απλούστερος από εκείνου του πιάνου.”


Tracklist

---

1. They've Eaten the Baby! (2:39)
2. No More Nannies (1:23)
3. Secret Toast and Jam (2:27)
4. A Clockwork Mouse (1:01)
5. The Pink Chair (1:00)
6. I Did Knock (5:59)
7. Goodnight, Children (4:22)
8. Measle Medicine (1:29)
9. Soup du Jour (1:10)
10. I Smell Damp (1:38)
11. Barnyard Fashion (1:34)
12. Lord of the Donkeys (0:36)
13. The Girl in the Carriage (3:18)
14. Kites in the Sky (2:25)
15. The Room at the Top of the Stairs (1:42)
16. Toad in the Teapot (3:38)
17. Our Last Chance (2:14)
18. Mrs Brown's Lullaby (1:19)
19. The Lady in Blue (2:01)
20. Bees and Cakes (3:42)
21. Snow in August (7:00)

Αρχή Σελίδας